μια αίσθηση για τη πίστη των πιστών, που συμπληρώνεται απ τις επισκέψεις τους σε ναούς αναγεννησιακού ή βυζαντινού τύπου και με την αποδοχή ηθικιστικών παραδοχών για την αδιαμφισβήτητη χριστιανική καλοσύνη. μια αίσθηση της επαναστατικότητας που εξασφαλίζεται κάτω απ το βαρος της ιδέας του σοσιαλισμού ή της ισότιμης μεταχείρισης των ανθρώπων. μια εντύπωση λοιπόν, σε συνθήκες αστικής προόδου, που ισοπεδώνει τις έννοιες καθώς τις ξεγυμνώνει απ τις πραγματικές και σε ένα βαθμό ''ιστορικές'' τους χρήσεις για να γίνουν ψυχαγωγία ή ευκαιριακή νοηματοδότηση των ατόμων.

η αντιμετώπιση των ιδεών μόνο ως ετυμηγορίες, κατευθυντήριες γραμμές και συνθήματα χαρακτηρίζει τον εξασθενημένο άνθρωπο της εποχής. οι πνευματικές του λειτουργίες είναι πλέον δηλωτικές προτάσεις, στέιτμεντς, και μάλιστα προτάσεις άκαμπτες. ο άνθρωπος είναι πλέον το προ'ι'όν μιας, επι μέρους ιδεολογικής, ταύτισης του με το τύπο. αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα από ιδιότητες, είναι πιστός θρησκευτικά, επαναστάτης, αστός, πολίτης τρίτης κατηγορίας και ακόμη κάθε τι που θα τον προσελκύσει σαν ιδέα και που θέλει να την αποκτήσει ως αναγνώρισμα.

το βάθος από την άποψη της μύησης σε ένα ''μυστήριο'' θρησκευτικο, πολιτικό, επιστημονικό(εδώ με την έννοια της ακρίβειας της γνωσης και της αξιολόγησης) έχει αντικατασταθεί απο επιβεβαιώσεις ονοματικού χαρακτήρα, χαρακτήρα δηλαδή που ονοματίζει το υποκείμενο πιστό ή επαναστατικό και του απονέμει τις ιδιότητες εκείνες χωρίς να τις κατέχει, έστω σε ένα επίπεδο εκμάθησης αρχικά, κριτικής επεξεργασίας μετά και ''σωστής'' χρήσης, εμπειρικής διαπίστωσης. η επαφή αυτή του υποκειμένου είναι το εφήμερο, είναι ένας εφήμερος ιστορικός χρόνος, ή μάλλον κάποιες ενδείξεις αυτού που, έτσι όπως είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες, ενσαρκώθηκαν στα σύμβολα της εφήμερης σημερινής αισθητικής. πιο ειδικά για την επαναστατικότητα, σαν μια τυποποιημένη κατάσταση που διανέμεται πλέον μεταξύ πολλών, αναγνωρίζω μια διάθεση σύγκρισης και απόδειξης του εαυτού ως επαναστατικό. όπως και οι ορθόδοξοι κληρικοί με τον τρόπο που δέχονται τις διαβαθμίσεις του κλήρου αποκαλούν τους εαυτούς τους πατέρες στα δεσμά μιας αλληλένδετης αγάπης έτσι και ο επαναστάτης ποσοτικοποιείται, συγκρίνεται με τους λιγότερο επαναστάτες και βρίσκει μέρες κατα τις οποίες διακηρύσσει ευκαιριακά τις ιδιότητες του. να μην ξεχάσουμε όμως πως πρόκειται για ημέρες ή περιστάσεις τλς πάντων όπου συμπεριφέρεται σαν ένας καταναλωτής του είδους.

οι αλλαγές στο βαθμό που τις πιστεύει σα καθοριστικές της εξέλιξης των ανθρώπινων ελευθεριών είναι ανύπαρκτες.

για μια μοντέρνα αισθητική 2,

O Έκτορας έτρωγε τις μέρες του δίπλα σε μια οθόνη. Ένας υπολογιστής σπασμένος από ένα τραπέζι και καρέκλα, ίσως και επάνω στο κρεβάτι, στα πένθιμα σεντόνια του που δίνουν την εικόνα συναισθηματικής σοβαρότητας(η σοβαρότητα αυτή έχει τις βάσεις της κυρίως στο ποιητικό ύφος.

Συμβαίνει γενικά αυτές τις προσπάθειες ο πολύς και ''γνώστης'' κόσμος πολιτικοποιημένης συνείδησης, να τις συκοφαντεί σα το luben αποτέλεσμα της ξεπεσμένης πολιτικής συνείδησης *η συνείδηση είναι η λέξη της εποχής* είτε γιατί υπάρχει ο κόσμος εκείνος που χρησιμοποιεί τη ''ποιητική'' γλώσσα για τις προσωπικές του, χιπστερικής/α-μασίφ/αεροπαγούς συναισθηματικότητας εκδηλώσεις είτε γιατί ο ''γνώστης'' κόσμος πολιτικοποιημένης συνείδησης έχει βάθος αντίληψης 0110101 ΠΕΤΡΑς.

Άλλο είναι το θέμα όμως των πολιτικών εξώγαμων, rap-ίζουσας/nigg-ηριακής/fruit-οπικής περιβολής *μην το πεις και αδερφή* από αναρχοπατέρες σε θέσεις πνευματικών δασκάλων, ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν είναι ο ρατσισμός η περιβολή αλλά ο κοινωνικός κομπλεξισμός, ΞΑΝΑ η συνείδηση είναι η λέξη της εποχής).

Φτιαγμένος λοιπόν, έτσι σε μια θέλω-να-πιστεύω μοναχική σταθερότητα φανταζόταν τα επόμενα χρόνια σα τα πιο λαμπρά μιας αδιάφορης, πηκτής όπως το αβγό, καθημερινότητας που θα αφήσει εκτός από λίγδα στο τηγάνι και μια περιβόητη λαμπρότητα, (αποσπασματικός λόγος?)όταν θα σπάει το φως σε κηλίδες λαδιού από ακτίνες προσεχτικής παρατήρησης. Και ενός κάπως απεριόριστου σχολιασμού για τα πράγματα.

Για τους ανθρώπους, κυρίως, τη στραβομάρα των απαρηγόρητων ερωτευμένων, μονόπλευρου και λανσαρισμένου στα ρούχα, ιδιαίτερου φυσικά, έρωτα. Με γούστο, μετεφηβικά καλούπια που παραμένουν σα ένα συγκρατημένο χάδι η και ενοχλήσεις στο βλέμμα, με γούστο ξανά, μια κωμική καρικατούρα άποψης και γευσιγνωσίας, με καλές μουσικές και εναγκαλισμούς στα πολλών, μη ειδικών ειδών, πουστροφεστιβάλ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, όταν σηκώνεσαι να ακούς, καθώς παίρνεις το πρωινό σου ή αφήνεις το καναπέ για να κοιμηθείς, το πρωί και στις 2 περιπτώσεις, για όλα εκείνα τα σπουδαία πρόσωπα, τα εν λόγω διάσημα πρόσωπα, που σοβάρεψαν το ύφος της τηλεόρασης εκείνης της περιόδου, προσφέροντας τη θεματική του καναπέ, το καφέ του πλαστικοποιημένου γυαλιού που θα πιείς για να συνεχίσεις μετά με επαναστατικοποιημένη διάθεση , στη βάση της προσωπικής επιβεβαίωσης , το έργο, το προσωποπαγές έργο, φυσικά, για τη μοναδική συγκίνηση και κατανόηση του ανθρώπινου πάθους,

ένας συγγραφέας λοιπόν είναι εκείνος που διαχωρίζεται από τα σεντόνια και τα μαχαιροπίρουνα, τα καταλαβαίνει σα φτηνές κατασκευές με τη δύναμη της μαζικότητας, καταλήγει να προτιμά τη φύση και τις χορταρένιες χαρτοπετσέτες, ερωτεύεται δηλαδή θίγοντας το πορνό, κάνει τις φυσικές του ανάγκες έξω στη φύση και τροβαδουριάζει με τις 3 νότες εκείνων των κόκκινων κραγιονέ χειλιών, στα χάρτινα, ψιλοχεσμένα,

του κάμπινγκ φεγγαράκια. Όλες εκείνες οι αναμνήσεις, απειλώντας την ουσία της κριτικής του, μαζί με τον καφέ, full-άραν τα αποθέματα του και μπόρεσε να συνεχίσει το έργο, μιας άλλης εξίσου σπουδαίας περσόνας που διαβάζει Ίψεν, Αλχημιστή τον λένε που προσπαθεί με τη τεχνική του να επαναφέρει το γυαλί και το καφέ στις πρώτες τους καταστάσεις, τις φυσικές. Το είχε προμηθευτεί κάποιους μήνες πριν από μια έκθεση των best-ies περασμένων αιώνων πιστεύοντας ότι θα μπορέσει να προσεγγίσει, θεωρητικά φυσικά, εκείνο το πολύτιμο, χαμένο ουσιαστικό στολίδι της επικοινωνίας μεταξύ αυτού και φίλων που τον κοζάρουν για το κοκό και αυτός απελπίζεται με Trucks από Παπακωνσταντίνου, είναι λίγο γνωστός στη πιάτσα και σα δυσκολάκι, ξινή ίσως, έτσι τον φώναζε ο Mano τλχ, όταν του τα χε ρίξει στην αίθουσα αναμονής σε μια από τις παραστάσεις του, ξινός που όταν τον πλησίασε έκανε τον απασχολημένο, έχοντας ενημερώσει το κοινό για τυχόν επιπλοκές κατά τη διάρκεια της παράστασης. Με ένα φουλάρι, πιασμένο στο λαιμό των βοηθητικών θιάσων που δηλώνουν σαν εκπομπή σε κανάλι, ότι αποστρέφονται τη μαζικότητα και μονοπωλούν το πρωτότυπο πνευματικό ενδιαφέρον. Είναι φόρος τιμής.

Tinos

Έτσι που σκέφτηκε να στήσει το δικό του θίασο, με τη χάρη της κοινωνικότητας και της διαμόρφωσης χαρακτήρα. Σα να λες υποκρισία? Γιατι όμως να πιάνεσε από τα χαλάσματα του καιρού και τις σπασμένες οθόνες? Δεν είναι όντως προφανής αυτή η έκπτωση του μεγαλείου? Σε πάνελ διαγωνισμών ομορφιάς, σε προτρέπουν να δηλώσεις συμμετοχή, ‘’Σημαντικό προνόμιο είναι το ξενταλκάδιασμα και η κατοχή μιας αυτοκόλλητης περσόνας κάπου βαθιά μέσα σου, για να μπορείς να προμοταριστείς, εσυ με τα μακροβούτια σου, στην καρδιά των μπλε φεγγαριών.’’ Με με μια σκέψη που διαθέτει επιλεκτικά και σε ορισμένους είπε πως θα ήταν καλό να προσθέσει ‘’και σε συναισθηματικοποιημένα από-τενόρο-σε-λούτσο μελωδικά κλισέ, να βαθιάζεσαι από ένα σινεματικό πάθος που θα δένει τα χέρια σου σφιχτά στο στήθος, σα σταυρωμένος θα δείχνεσαι σε μια ακολουθία εικόνων του όχι-και-τόσο-κοινού εκτελεσμένου(πραγματικά όμως) Βergman-ισμού. ‘’

Για μια μοντέρνα αισθητική 1,

Κομμωτές καλοί και λίγο ηδυπαθείς. Όπως και το καταστημα τους απο σκοτεινό ξύλο και γυαλί. Σε ένα μέρος που από καιρό έχει χαρακτηριστεί κοσμικό, σε μια σειρά πολιτικών του εκδηλώσεων μαθαίνουν οι λοιποί κατώτεροι τις πραγματικές προθέσεις αρκετών ευλαβικών προφητών, μετά από λίγο καιρό, αυτονόητα, μιας και στην αρχή μονάχα η Πραγματικότητα υπάρχει, έχουν σημασία εκείνες οι πρώτες εντυπώσεις που κατακλύζουν τους λοιπούς κατώτερους και χωρίς να επιτρέπουν ίχνος αμφιβολίας για τις καταστάσεις, η προφητική πραγματικότητα λοιπόν, εκείνη η πραγματικότητα για την οποία κανείς δεν αμφιβάλλει, για τις δραστηριότητες των κοσμικών προσώπων, για τους κατοίκους με τις πολυάσχολες ρουτίνες, για τις προτιμήσεις τους στη μουσική, για τα ενδιαφέροντα μαλλιά τελικά που αποτελούν αποθήκες νέφους καθώς εξερευνούν όλες εκείνες τις τεράστιες εκτάσεις οικοδομής, όμορφα διαπλεκόμενης στην αίσθηση ανωτερότητας που δημιουργεί το ύφος των απαιτήσεων ενώ δηλώνει απ όλες του τις εμφανίσεις το χαρακτήρα του~ ΚΥΡΙΑΡΧΟ. Το ύφος των απαιτήσεων των κοσμικών προσώπων είναι τα 4/4 της τρίχας που τελικά γέννησε τη ρίζα της και σε μια προσπάθειά της να κόψει κάθε επαφή με αυτές τις ποταπές, γήινες παραδοχές της αφετηρίας της βάφτηκε με τα χρώματα σφαγιασμένων χοίρων, έριξε στα μάτια της σκόνη από αρχαίο χώμα, έκαψε ογκώδη θερμοφόρα ρούχα σε ένδειξη διαμαρτυρίας κυκλοφορώντας με λεπτές επενδύσεις χρωματιστών σατέν, αυτή η λαμπρή χορτοφάγος αντικατέστησε τους χοίρους στις θέσεις τους, φώναξε τους ήχους της ιδεολογίας και περπατώντας από εδώ και από εκεί, άφυλη, ένωσε την ανθρωπότητα επάνω σε ένα κομμάτι χαρτί, το αποσιωπημένο ευαγγέλιο ενός μαρτυρικού χαρακτήρα, που με ενθουσιασμό φωνάζει~ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και συνεπαίρνει τα πλήθη δημοσιεύοντας το.