μια αίσθηση για τη πίστη των πιστών, που συμπληρώνεται απ τις επισκέψεις τους σε ναούς αναγεννησιακού ή βυζαντινού τύπου και με την αποδοχή ηθικιστικών παραδοχών για την αδιαμφισβήτητη χριστιανική καλοσύνη. μια αίσθηση της επαναστατικότητας που εξασφαλίζεται κάτω απ το βαρος της ιδέας του σοσιαλισμού ή της ισότιμης μεταχείρισης των ανθρώπων. μια εντύπωση λοιπόν, σε συνθήκες αστικής προόδου, που ισοπεδώνει τις έννοιες καθώς τις ξεγυμνώνει απ τις πραγματικές και σε ένα βαθμό ''ιστορικές'' τους χρήσεις για να γίνουν ψυχαγωγία ή ευκαιριακή νοηματοδότηση των ατόμων.

η αντιμετώπιση των ιδεών μόνο ως ετυμηγορίες, κατευθυντήριες γραμμές και συνθήματα χαρακτηρίζει τον εξασθενημένο άνθρωπο της εποχής. οι πνευματικές του λειτουργίες είναι πλέον δηλωτικές προτάσεις, στέιτμεντς, και μάλιστα προτάσεις άκαμπτες. ο άνθρωπος είναι πλέον το προ'ι'όν μιας, επι μέρους ιδεολογικής, ταύτισης του με το τύπο. αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα από ιδιότητες, είναι πιστός θρησκευτικά, επαναστάτης, αστός, πολίτης τρίτης κατηγορίας και ακόμη κάθε τι που θα τον προσελκύσει σαν ιδέα και που θέλει να την αποκτήσει ως αναγνώρισμα.

το βάθος από την άποψη της μύησης σε ένα ''μυστήριο'' θρησκευτικο, πολιτικό, επιστημονικό(εδώ με την έννοια της ακρίβειας της γνωσης και της αξιολόγησης) έχει αντικατασταθεί απο επιβεβαιώσεις ονοματικού χαρακτήρα, χαρακτήρα δηλαδή που ονοματίζει το υποκείμενο πιστό ή επαναστατικό και του απονέμει τις ιδιότητες εκείνες χωρίς να τις κατέχει, έστω σε ένα επίπεδο εκμάθησης αρχικά, κριτικής επεξεργασίας μετά και ''σωστής'' χρήσης, εμπειρικής διαπίστωσης. η επαφή αυτή του υποκειμένου είναι το εφήμερο, είναι ένας εφήμερος ιστορικός χρόνος, ή μάλλον κάποιες ενδείξεις αυτού που, έτσι όπως είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες, ενσαρκώθηκαν στα σύμβολα της εφήμερης σημερινής αισθητικής. πιο ειδικά για την επαναστατικότητα, σαν μια τυποποιημένη κατάσταση που διανέμεται πλέον μεταξύ πολλών, αναγνωρίζω μια διάθεση σύγκρισης και απόδειξης του εαυτού ως επαναστατικό. όπως και οι ορθόδοξοι κληρικοί με τον τρόπο που δέχονται τις διαβαθμίσεις του κλήρου αποκαλούν τους εαυτούς τους πατέρες στα δεσμά μιας αλληλένδετης αγάπης έτσι και ο επαναστάτης ποσοτικοποιείται, συγκρίνεται με τους λιγότερο επαναστάτες και βρίσκει μέρες κατα τις οποίες διακηρύσσει ευκαιριακά τις ιδιότητες του. να μην ξεχάσουμε όμως πως πρόκειται για ημέρες ή περιστάσεις τλς πάντων όπου συμπεριφέρεται σαν ένας καταναλωτής του είδους.

οι αλλαγές στο βαθμό που τις πιστεύει σα καθοριστικές της εξέλιξης των ανθρώπινων ελευθεριών είναι ανύπαρκτες.