O Έκτορας έτρωγε τις μέρες του δίπλα σε μια οθόνη. Ένας υπολογιστής σπασμένος από ένα τραπέζι και καρέκλα, ίσως και επάνω στο κρεβάτι, στα πένθιμα σεντόνια του που δίνουν την εικόνα συναισθηματικής σοβαρότητας(η σοβαρότητα αυτή έχει τις βάσεις της κυρίως στο ποιητικό ύφος.
Συμβαίνει γενικά αυτές τις προσπάθειες ο πολύς και ''γνώστης'' κόσμος πολιτικοποιημένης συνείδησης, να τις συκοφαντεί σα το luben αποτέλεσμα της ξεπεσμένης πολιτικής συνείδησης *η συνείδηση είναι η λέξη της εποχής* είτε γιατί υπάρχει ο κόσμος εκείνος που χρησιμοποιεί τη ''ποιητική'' γλώσσα για τις προσωπικές του, χιπστερικής/α-μασίφ/αεροπαγούς συναισθηματικότητας εκδηλώσεις είτε γιατί ο ''γνώστης'' κόσμος πολιτικοποιημένης συνείδησης έχει βάθος αντίληψης 0110101 ΠΕΤΡΑς.
Άλλο είναι το θέμα όμως των πολιτικών εξώγαμων, rap-ίζουσας/nigg-ηριακής/fruit-οπικής περιβολής *μην το πεις και αδερφή* από αναρχοπατέρες σε θέσεις πνευματικών δασκάλων, ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν είναι ο ρατσισμός η περιβολή αλλά ο κοινωνικός κομπλεξισμός, ΞΑΝΑ η συνείδηση είναι η λέξη της εποχής).
Φτιαγμένος λοιπόν, έτσι σε μια θέλω-να-πιστεύω μοναχική σταθερότητα φανταζόταν τα επόμενα χρόνια σα τα πιο λαμπρά μιας αδιάφορης, πηκτής όπως το αβγό, καθημερινότητας που θα αφήσει εκτός από λίγδα στο τηγάνι και μια περιβόητη λαμπρότητα, (αποσπασματικός λόγος?)όταν θα σπάει το φως σε κηλίδες λαδιού από ακτίνες προσεχτικής παρατήρησης. Και ενός κάπως απεριόριστου σχολιασμού για τα πράγματα.
Για τους ανθρώπους, κυρίως, τη στραβομάρα των απαρηγόρητων ερωτευμένων, μονόπλευρου και λανσαρισμένου στα ρούχα, ιδιαίτερου φυσικά, έρωτα. Με γούστο, μετεφηβικά καλούπια που παραμένουν σα ένα συγκρατημένο χάδι η και ενοχλήσεις στο βλέμμα, με γούστο ξανά, μια κωμική καρικατούρα άποψης και γευσιγνωσίας, με καλές μουσικές και εναγκαλισμούς στα πολλών, μη ειδικών ειδών, πουστροφεστιβάλ.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, όταν σηκώνεσαι να ακούς, καθώς παίρνεις το πρωινό σου ή αφήνεις το καναπέ για να κοιμηθείς, το πρωί και στις 2 περιπτώσεις, για όλα εκείνα τα σπουδαία πρόσωπα, τα εν λόγω διάσημα πρόσωπα, που σοβάρεψαν το ύφος της τηλεόρασης εκείνης της περιόδου, προσφέροντας τη θεματική του καναπέ, το καφέ του πλαστικοποιημένου γυαλιού που θα πιείς για να συνεχίσεις μετά με επαναστατικοποιημένη διάθεση , στη βάση της προσωπικής επιβεβαίωσης , το έργο, το προσωποπαγές έργο, φυσικά, για τη μοναδική συγκίνηση και κατανόηση του ανθρώπινου πάθους,
ένας συγγραφέας λοιπόν είναι εκείνος που διαχωρίζεται από τα σεντόνια και τα μαχαιροπίρουνα, τα καταλαβαίνει σα φτηνές κατασκευές με τη δύναμη της μαζικότητας, καταλήγει να προτιμά τη φύση και τις χορταρένιες χαρτοπετσέτες, ερωτεύεται δηλαδή θίγοντας το πορνό, κάνει τις φυσικές του ανάγκες έξω στη φύση και τροβαδουριάζει με τις 3 νότες εκείνων των κόκκινων κραγιονέ χειλιών, στα χάρτινα, ψιλοχεσμένα,
του κάμπινγκ φεγγαράκια. Όλες εκείνες οι αναμνήσεις, απειλώντας την ουσία της κριτικής του, μαζί με τον καφέ, full-άραν τα αποθέματα του και μπόρεσε να συνεχίσει το έργο, μιας άλλης εξίσου σπουδαίας περσόνας που διαβάζει Ίψεν, Αλχημιστή τον λένε που προσπαθεί με τη τεχνική του να επαναφέρει το γυαλί και το καφέ στις πρώτες τους καταστάσεις, τις φυσικές. Το είχε προμηθευτεί κάποιους μήνες πριν από μια έκθεση των best-ies περασμένων αιώνων πιστεύοντας ότι θα μπορέσει να προσεγγίσει, θεωρητικά φυσικά, εκείνο το πολύτιμο, χαμένο ουσιαστικό στολίδι της επικοινωνίας μεταξύ αυτού και φίλων που τον κοζάρουν για το κοκό και αυτός απελπίζεται με Trucks από Παπακωνσταντίνου, είναι λίγο γνωστός στη πιάτσα και σα δυσκολάκι, ξινή ίσως, έτσι τον φώναζε ο Mano τλχ, όταν του τα χε ρίξει στην αίθουσα αναμονής σε μια από τις παραστάσεις του, ξινός που όταν τον πλησίασε έκανε τον απασχολημένο, έχοντας ενημερώσει το κοινό για τυχόν επιπλοκές κατά τη διάρκεια της παράστασης. Με ένα φουλάρι, πιασμένο στο λαιμό των βοηθητικών θιάσων που δηλώνουν σαν εκπομπή σε κανάλι, ότι αποστρέφονται τη μαζικότητα και μονοπωλούν το πρωτότυπο πνευματικό ενδιαφέρον. Είναι φόρος τιμής.
 |
| Tinos |
Έτσι που σκέφτηκε να στήσει το δικό του θίασο, με τη χάρη της κοινωνικότητας και της διαμόρφωσης χαρακτήρα. Σα να λες υποκρισία? Γιατι όμως να πιάνεσε από τα χαλάσματα του καιρού και τις σπασμένες οθόνες? Δεν είναι όντως προφανής αυτή η έκπτωση του μεγαλείου?
Σε πάνελ διαγωνισμών ομορφιάς, σε προτρέπουν να δηλώσεις συμμετοχή, ‘’Σημαντικό προνόμιο είναι το ξενταλκάδιασμα και η κατοχή μιας αυτοκόλλητης περσόνας κάπου βαθιά μέσα σου, για να μπορείς να προμοταριστείς, εσυ με τα μακροβούτια σου, στην καρδιά των μπλε φεγγαριών.’’ Με με μια σκέψη που διαθέτει επιλεκτικά και σε ορισμένους είπε πως θα ήταν καλό να προσθέσει ‘’και σε συναισθηματικοποιημένα από-τενόρο-σε-λούτσο μελωδικά κλισέ, να βαθιάζεσαι από ένα σινεματικό πάθος που θα δένει τα χέρια σου σφιχτά στο στήθος, σα σταυρωμένος θα δείχνεσαι σε μια ακολουθία εικόνων του όχι-και-τόσο-κοινού εκτελεσμένου(πραγματικά όμως) Βergman-ισμού. ‘’
Συμβαίνει γενικά αυτές τις προσπάθειες ο πολύς και ''γνώστης'' κόσμος πολιτικοποιημένης συνείδησης, να τις συκοφαντεί σα το luben αποτέλεσμα της ξεπεσμένης πολιτικής συνείδησης *η συνείδηση είναι η λέξη της εποχής* είτε γιατί υπάρχει ο κόσμος εκείνος που χρησιμοποιεί τη ''ποιητική'' γλώσσα για τις προσωπικές του, χιπστερικής/α-μασίφ/αεροπαγούς συναισθηματικότητας εκδηλώσεις είτε γιατί ο ''γνώστης'' κόσμος πολιτικοποιημένης συνείδησης έχει βάθος αντίληψης 0110101 ΠΕΤΡΑς. 
Άλλο είναι το θέμα όμως των πολιτικών εξώγαμων, rap-ίζουσας/nigg-ηριακής/fruit-οπικής περιβολής *μην το πεις και αδερφή* από αναρχοπατέρες σε θέσεις πνευματικών δασκάλων, ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν είναι ο ρατσισμός η περιβολή αλλά ο κοινωνικός κομπλεξισμός, ΞΑΝΑ η συνείδηση είναι η λέξη της εποχής). 
Φτιαγμένος λοιπόν, έτσι σε μια θέλω-να-πιστεύω μοναχική σταθερότητα φανταζόταν τα επόμενα χρόνια σα τα πιο λαμπρά μιας αδιάφορης, πηκτής όπως το αβγό, καθημερινότητας που θα αφήσει εκτός από λίγδα στο τηγάνι και μια περιβόητη λαμπρότητα, (αποσπασματικός λόγος?)όταν θα σπάει το φως σε κηλίδες λαδιού από ακτίνες προσεχτικής παρατήρησης. Και ενός κάπως απεριόριστου σχολιασμού για τα πράγματα. 
Για τους ανθρώπους, κυρίως, τη στραβομάρα των απαρηγόρητων ερωτευμένων, μονόπλευρου και λανσαρισμένου στα ρούχα, ιδιαίτερου φυσικά, έρωτα. Με γούστο, μετεφηβικά καλούπια που παραμένουν σα ένα συγκρατημένο χάδι η και ενοχλήσεις στο βλέμμα, με γούστο ξανά, μια κωμική καρικατούρα άποψης και γευσιγνωσίας, με καλές μουσικές και εναγκαλισμούς στα πολλών, μη ειδικών ειδών, πουστροφεστιβάλ.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, όταν σηκώνεσαι να ακούς, καθώς παίρνεις το πρωινό σου ή αφήνεις το καναπέ για να κοιμηθείς, το πρωί και στις 2 περιπτώσεις, για όλα εκείνα τα σπουδαία πρόσωπα, τα εν λόγω διάσημα πρόσωπα, που σοβάρεψαν το ύφος της τηλεόρασης εκείνης της περιόδου, προσφέροντας τη θεματική του καναπέ, το καφέ του πλαστικοποιημένου γυαλιού που θα πιείς για να συνεχίσεις μετά με επαναστατικοποιημένη διάθεση , στη βάση της προσωπικής επιβεβαίωσης , το έργο, το προσωποπαγές έργο, φυσικά, για τη μοναδική συγκίνηση και κατανόηση του ανθρώπινου πάθους, 
ένας συγγραφέας λοιπόν είναι εκείνος που διαχωρίζεται από τα σεντόνια και τα μαχαιροπίρουνα, τα καταλαβαίνει σα φτηνές κατασκευές με τη δύναμη της μαζικότητας, καταλήγει να προτιμά τη φύση και τις χορταρένιες χαρτοπετσέτες, ερωτεύεται δηλαδή θίγοντας το πορνό, κάνει τις φυσικές του ανάγκες έξω στη φύση και τροβαδουριάζει με τις 3 νότες εκείνων των κόκκινων κραγιονέ χειλιών, στα χάρτινα, ψιλοχεσμένα,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου